Deze week is een week van uitersten: dinsdag 4 mei herdenken we de slachtoffers die vielen tijdens en als gevolg van de tweede wereldoorlog en vredesoperaties. De dag erop vieren we dat we na vijf jaar bezetting onze vrijheid terugkregen. Over beide dagen valt enorm veel te zeggen en een ieder van ons heeft daar ook zo zijn eigen gedachten over, afhankelijk van je leeftijd en wat er soms in je familie zich in die duistere periode heeft afgespeeld. Het is goed aandacht te hebben voor die verhalen, ze te bewaren en door te geven. Want vrijheid lijkt zo vanzelfsprekend. Maar het is uniek in de geschiedenis van West-Europa dat we al meer dan 75 jaar in vrede leven en er is natuurlijk alles aan gelegen dat zo te houden.

Alles? Dat is een lastige vraag. Tientallen, vaak jonge, mannen en vrouwen zijn, bewust van de gevaren, de strijd aangegaan met de machten die vrede en vrijheid bedreigden. Velen hebben dat met een vroege dood moeten bekopen. De vraag die ik mijzelf stel, als ik de namen lees van de honderden van hen die in de duinen van de Waalsdorpervlakte geëxecuteerd werden, wat zou ik doen? De redenen om zich te verzetten tegen de bezetter zijn divers maar de rode draad is toch het verzet tegen onrecht, willekeur, onvrijheid en vervolging.Kort na het einde van de Tweede Wereldoorlog werd duidelijk wat de agenda van de nazi’s inhield: Verdelging van eerst de Joden en dan de christenen. De geallieerde overwinning op het derde rijk heeft de uitvoering van dit tweede agendapunt voorkomen hoewel vele kritische en activistische christenen, zoals Dietrich Bonhoeffer, het leven lieten.

Wat beide agendapunten betreft: beide zijn helaas heel actueel. Antisemitisme blijft aanwezig en volgens Open Doors zijn er nog nooit zoveel christenen vervolgd als in het afgelopen jaar. Boven dit artikel een satellietfoto van concentratiekamp Yodok in Noord-Korea, waarvan bekend is dat gevangenen daar moeten leven onder onvoorstelbare omstandigheden en er vele slachtoffers vallen. Vooral ook onder christenen, mede broeders en zusters.

Ik wil het bevrijdingsfeest van komende 5 mei voor u niet bederven maar ik wil wel uw aandacht en gebed vragen voor velen die mede door het belijden van de naam van Jezus Christus hun vrijheid en leven al hebben verloren of zullen verliezen. Graag wil ik deze column eindigen met een zichtbaar gevolg van de zegen van God: de vrijheid die wij nog steeds hebben ongehinderd als gemeente samen te komen in onze kerk. Laten we, als we straks niet meer gehinderd worden door een virus, trouw onze diensten bezoeken. Als dankbaar eerbetoon aan onze God voor de door Hem gegeven vrijheid en uit solidariteit aan de christenen in Yodok die hun leven geven door Zijn Naam te belijden.

Door: Martien van Zijp